Aanlooppoesje

Ik heb gezelschap van een aanlooppoes. Het is een jonge kater, een bepaald ras dat ik nog nooit gezien heb. Zijn baasje woont drie huizen verderop. Het is een alcoholist. Het katertje kwam hier enige tijd geleden bang en een beetje depressief.  Hij liep steeds door mijn tuin en had zo’n wanhopige blik. Ik heb hem wat snoepjes gegeven en elke dag wat aandacht en nou loopt hij hier binnen alsof hij hier woont. Ook heeft hij honger.

Het is natuurlijk niet mijn kat, maar ik vind het wel gezellig. Hij ligt hier op een stoel in de tuin en soms ligt hij op me te wachten als ik thuis kom en verdwijnt daarna ook weer naar zijn baas.  Alsof hij heeft gewacht totdat ik weer terug kwam en nu hij daar zeker van is kan hij weer naar huis.

Ik heb nu dus een aanlooppoesje die ook naar mij omkijkt 🙂 en  ik vind het wel gezellig. Zijn blik is ook veranderd. Die is opener en blijer. Hij houdt wel nog wat afstand als de aandacht hem teveel is gaat hij op een stoel in de tuin liggen. Maar hij houdt me dan wel gezelschap en gaat niet weg.

Hij komt hier om te spelen. Tot rust te komen en wat aandacht te halen. Ik kam hem af en toe een beetje. Ik heb allerlei kattenspulletjes nog over van mijn vorige kat. Het aaien van een kat maakt ook mij gelukkiger. Je kunt nu natuurlijk denken: “neem dan zelf een kat.” Dat wil ik ook doen, of eigenlijk wil ik graag eens een hondje dit keer. Ik heb het dier nog niet gevonden, dus intussen heb ik aanloop van een poes. Gewoon als visite. Ik vind het wel gezellig. En ik houd het in de gaten of hij wel genoeg te eten krijg, want als het baasje dat vergeet is dat niet zo mooi en heet dat verwaarlozing.

 

Maar als je het mij vraagt is het de reincarnatie van mijn oude kater Storm die 5 maanden gelden is overleden en dit katjes is zoiets van 5 a 6 maanden oud… (lol)

#Aanlooppoes. Hoe gaat dit verder?

Amsterdam Noord is een beetje een teleurstellend stadsdeel

Verhuisleed:

Natuurlijk ligt geluk niet in een stadsdeel, maar in de eerste instantie bij jezelf. Daarnaast doet je omgeving je wat en reageer je op de mensen om jouw heen.

Vanochtend ben ik gaan zwemmen in het bad waar ik al jaren zwem en vol goede moed stapte ik op de fiets om er vanuit mijn nieuwe stadsdeel naartoe te fietsen. Ik ging met het pontje, trapte op mijn driewieler de Jordaan binnen en bij het zien van de straten en de bomen voelde ik mij ineens weer thuis. Het was als thuiskomen zoals  “een herkening in mijn cellen” om het zo te zeggen vind ik wat ver gezocht, maar ik voelde wel een gelukkige vibratie die me blij maakt. Het gevoel overviel mij.

Het leuke van de stad  zoals ik die ken en het mooie van het stadsdeel waar in ik graag kom, voelde ik. Bij het bad ging ik inchecken en tot mijn verbazing liep ik plots te huilen bij het zien van de kleedkamer hokjes. “Niets is meer hetzelfde”, huilde ik in het kleedhokje. Het overviel mij. “Ik ben in de rouw om een verlies van woonplaats” was de volgende gedachte van mij. Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt. Maar elk afscheid hoort verwerkt te worden blijkbaar.

In het bad leek alles ineens niet meer hetzelfde. Dezelfde mensen, maar ik voel me anders. Na het zwemmen snel aankleden en toen ben ik een kopje thee gaan drinken bij mijn normale kroeg. Een rondje over de markt gelopen en de bui was ineens spoorloos verdwenen.  Hier hou ik van. Er wordt hier niet op mij gelet, ik kom er werkelijk al jaren zonder dat ik mij verplicht voel tot iets, en en dat waardeer ik zo erg aan de stad.

Ik wil iedereen wel vertellen die ik tegenkom dat ik verhuisd ben en dat het zo tegen valt, maar wat heb je eraan? Ze keken in mijn verdrietige ogen en dachten: wat heeft die gelukkige vrouw last van vandaag :-), het zei genoeg (lol).

Ik heb maar positieve energie opgedaan en als een ander mens ben ik teruggefietst naar het stadsdeel waar ik nu woon. Met een goed humeur het pontje genomen en daar weer vanaf fietsend zie ik de blikken alweer naar mij en mijn driewieler en hoe mensen me aankijken en ik kan er al wat beter tegen. Het is hier anders in de stad. De armoede is groter en de stress onder de mensen is zichtbaarder.  Er wonen hier ook meer vrijbuiters en duikelaars. Drukke arti mensen en  jonge ondernemers. Hierdoor bekijken ze mij ook anders.

Maar in de stad val ik  niet op en daar hou ik juist zo van. In de stad mag alles anders en voel ik me vrij om te zijn wie ik ben. Nog zo’n situatie: toen ik gisteren mijn fiets uit de stalling wilde halen, met dubbele achterwielen (ik fiets op een driewieler) kwam ik er gewoon niet uit. Voor achter en aan de zijkant was geen ruimte gelaten om mijn fiets uit te kunnen parkeren. Iedereen die achter mij geparkeerd had, heeft dat kunnen weten en ze hadden hun fiets elders kunnen parkeren.

En dat ziet iedereen die zijn fiets daar geparkeerd heeft, maar toch mij gewoon lekker klem zetten. Wat kan ik hieraan doen? Uiteindelijk moest ik een fiets aan zijn eigen stang ophangen aan het rek zodat ik mijn fiets uit kan parkeren. En dat met mijn polsen die ik niet zwaarder mag belasten dan 5 kilo. Moest ik de hele fiets weg manoeuvreren om eruit te komen. Misschien volgende keer maar een bordje plakken op mijn fiets met een tekst erop als: ” Graag de weg vrij houden, ik wil straks ook weer uit kunnen parkeren. ” Of zoiets.

Maar vanochtend op de fiets begon ik al na te denken waar ik in de toekomst naar toe kan fietsen om mijn fiets zo te parkeren dat ik daar geen last meer van heb en toch zelf  standig het pontje kan bereiken om naar CS te gaan en de teri te kunnen pakken.

Reiki voor dieren:

Zometeen ga ik een Reiki behandeling geven aan Monnie. Monnie is een kater in het asiel die niet met andere katten samen mag en in een kooi opgesloten zit. Volkomen onterecht als je het mij vraagt, maar hij deelt het asiel met 119 andere katten en daar zal hij door zijn tumor niet tegen kunnen. Hij heeft ook suikerziekte naast  een klein kankergezwel in het hoofd. Het is zo sneu. Hij zoekt een adoptiegezin.

Ik wil eigenlijk heel graag een hond nemen in plaats van een poes, want daar kan je lekker ermee op uit gaan. Maar ik ga kijken of ik Monnie onderdak kan bieden totdat er een betere oplossing voor hem is gekomen. Ik heb ook nog geen hond, en dat kan ook misschien nog even duren voordat ik de juiste match tegenkom.

Maar ik twijfel eraan of ik hem onderdak kan bieden  want vanuit mijn tuin kan hij zo weglopen onder de schutting door naar andere tuinen. Dat is dus niet erg beschermend en ik zou hem niet hier in een kooi willen houden. Hooguit is het het proberen waard om hem dan maar binnen te houden, maar dat vraagt weer een beetje teveel van mezelf om als maar met de deur naar de tuin dicht te gaan zitten.

En terwijl ik dit schrijf komt het buurtkatje dat ik de laatste tijd snoepjes geeft ineens weer bij mij langs. Het is een jong poesje en bijna mooi van lelijkheid. Nog nooit gekamd als je het mij vraagt. Lekker verfromfraaid met een lange vacht.  Hij krijgt sinds een tijdje snoepjes van me en vind het leuk om bij mij te komen spelen. Hij is erg bang, en haalt naar je uit als hij geaaid wordt. Zoals alle katten hier die verwaarloosd zijn. Ik gooi het rode speelgoed muisje naar hem toe en nu rent hij ermee weg in zijn bekje. Zo die is van hem.

Ik probeerde hem net te kammen, maar van een kam is hij ook al bang. Die heeft hij waarschijnlijk nog nooit gezien. Zo gaat het leven hier ook door en in er in mijn nieuwe omgeving omstandigheden waarvan ik ook begin te genieten. (Ik kan misschien beter een opvangshelter aan huis beginnen hier met zoveel verwaarloosde katten. Ze hoeven niet bij mij te wonen  maar ik kan af en toe wat  met ze spelen. Uiteindelijk weet ik niet van wie al die verwaarloosde katten zijn die hier rond lopen en voel ik mij ook niet geroepen om ze te vangen en ze uit te leveren aan het dierenasiel om te kijken of ze gechipt zijn. Dat is vaak toch niet zo, want dat kost weer geld en dat hebben ze in dit stadsdeel niet veel.

Ik wens iedereen een hele leuke dag toe en bedankt dat je langs bent gekomen om dit te lezen. Keep the faith. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn, maar soms moet je telkens even het ongeluk voelen  als het er is. Gewoon omdat het is wat er is.

Copyright: Chantal van Sundert 2017

Ter hemelvaring van mijn kater

Ressurection

Op deze afbeelding zie je hoe de ziel van mij kater opstijgt naar de hemel.

De kater is omringd door zijn gidsen en engelen die hem hebben begeleid bij zijn

overgaan. Het hart staat voor de liefde die ik voel voor Storm en de poort naar de

hemelse sferen. Dat ik dit schilderij heb doorgekregen vind ik heel ontroerend.

Ik voel me dankbaar dat mijn gidsen me op deze manier laten weten dat alles goed is

gegaan. Het schilderij heet een plekje gekregen op het plekje waar Storm graag lag en

waar hij ook eventjes heeft gelegen toen hij thuis “opgebaard” lag.

Precies zo herinner ik mij de nacht waarop Storm hier opgebaard lag in de nacht die stil

en wit was van de sneeuw………………….ik ben er helemaal stil van.

Acryl op papier 50 cm x 65 cm.

De laatste reis van mijn kat

Kanker geen lyme

Ik ben er erg van geschrokken dat mijn kater kanker had. Het is zo vervelend dat je veel dokters (in mijn geval drie) ziet en dat dan pas aan het einde van zijn leven, in dit geval kort daarvoor, kanker wordt geconstateerd. Terwijl wij het er de hele tijd over hadden of hij wel lyme of geen lyme had. Hij had telkens ander klachten, waarvan de oorzaak onbekend was. Dat kan lyme geweest zijn.

Aan kanker was wel wat te doen geweest, mits er op tijd begonnen was met de behandelingen. Met Lyme was behandelen heel erg moeilijk geweest. Behalve dat de dokters de juiste diagnose gemist hebben, heb ik het zelf ook gemist. Ik ga er prat op dat ik met met mijn kater kon communiceren en dan toch helemaal ernaast zitten met de diagnose  bij mijn eigen kat. Dat is pijnlijk. Ik heb het er daarom juist moeilijker mee. Het kan ook allebei waar zijn kanker en lyme.

Toch voel ik vanuit de hemel een bepaalde rust. Zijn tijd was daar en ik mag het elke dag wat meer los laten. De lieve kater heeft een mooi leven gehad en ik heb een hele lieve bijzondere kameraad aan hem gehad. Ook nu hij in de hemel is zal onze band blijven.

Crematie

Ik heb er uiteindelijk voor  gekozen hem te laten cremeren.  In overleg is er drie dagen gewacht voordat hij gecremeerd werd. Zodoende de ziel de kans te geven het lichaam te verlaten. Het was wel prettig dat ze dat voorstelden bij het dierencrematorium. Al had ik het gevoel dat het maandag ook wel goed geweest was.

Hoe lang een ziel erover doet om het lichaam te verlaten daar verschillen de meningen over. Bij sommigen gaat dat snel maar soms wil een ziel zijn aardse lichaam niet verlaten en duurt het langer.

Ik denk dat vooral ik zelf, maar ook Storm in een shock zijn geweest omdat het afscheid toch vrij onverwachts kwam. Had ik twee weken daarvoor geweten dat het echt zijn twee laatste weken zouden zijn dan hadden we twee weken lang afscheid kunnen nemen. Maar nu heb ik gedurende deze twee weken maar naar homeopatische middelen lopen zoeken om eventueel toch zijn leven nog wat pijn te kunnen verzachten. En laat het nou zo zijn dat dit middel, dat ik op advies van de alternatieve dierenarts had gekregen hem juist sneller hebben doen verslechteren. Storm kon eigenlijk al niet meer; die middelen haalden niets meer uit. Ik had ze beter achterwege kunnen laten.

Wel ben ik heel dankbaar voor de extra tijd die we hebben gekregen en misschien omdat ik er niet aan dacht dat het zo snel zou gaan is het toch wel beter geweest dat ik het niet wist. Het is een kadootje geweest dat we twee weken nog van elkaar hebben mogen genieten nadat hij al eerder was opgegeven. Ik heb Storm in deze tijd verpleegt met hart en ziel. Met warme kruikjes en spuitjes met voer. ’s Nachts uit mijn bed komen om medicijnen te geven en alles. Ik heb het met veel liefde gedaan maar veel langer had ik dat zelf  ook niet vol kunnen houden.

Onderweg naar het crematorium

Toeval was wel dat de chaufeur van de taxi waarmee ik reisde  naar het crematorium zich vergistte in de route en ik ongeveer een uur langer in de taxi zat dan gepland. Omdat de rit zo lang duurde  zag ik onderweg tot wel drie keer toe Storms naam op een reclame bord of poster. Dat kon dus geen toeval zijn. Dat zijn mooie tekens dat alles synchroon loopt en ik wist dat het zo goed was.

De taxichaufeur  was nogal een knorrenpot. Hij ging allerlei mensen eerst voor mij wegbrengen en reed aan mijn bestemming voorbij. Dat moest volgens hem van zijn werkgever. Hij wist niet dat ik met een dood dier in een mandje in zijn taxi zat.

Ik wist eerlijk gezegd ook niet of dat mocht en hield maar wijselijk  mijn mond. Maar toen we aan kwamen bij het dierencrematorium zag hij het natuurlijk toch wel. Daarbij komt dat de poes wel heel braaf was en geen enkele keer “miauw” had gezegd onderweg. Dat was hem allemaal niet opgevallen. Maar toen hij begreep wat ik daar doen ging zag ik dat hij wel wat schrok.

“Ik hoop dat u niet te laat bent op uw afspraak. Veel sterkte en nogmaals excuses voor de omweg.” Iedereen begrijpt dat het lastig is een huisdier te verliezen. Ook al heeft er daarvoor een twistgesprek plaats gevonden over de route en wie eerst was. Mensen schrikken gauw van het woord dood en worden ineens heel aardig.

De mensen van het crematorium waren ook aardig. Het is bijzonder als je dat beroep hebt en mensen helpt bij de laatste tocht van hun huisdier. Dat dat voor iedereen persoonlijk is is ook wel weer zo. Ik zag een dame haar hondje afleveren zonder een enkele emotie te vertonen. Maar dat zegt natuurlijk nog niets. Niet iedereen laat zien wat iets met hem/haar doet.

De plek was heel mooi en ik voelde dat ik hem daar met en gerust hart achter kon laten. Hij zou pas drie dagen later gecremeerd worden en tot die tijd in de koeling gelegd worden. Natuurlijk kiezen ze voor een moment  waarop er genoeg beestjes  binnen zijn gekomen die samen gecremeerd kunnen worden, want ik had gekozen voor een groepscrematie. Of ze echt drie dagen gewacht hebben met de crematie dat betwijfel ik, want een dag eerder dan afgesproken voelde ik me plots heel vreemd alsof ik uit mijn lichaam getrokken werd. Dat hield enige tijd aan. De dag erna herhaalde zich dat weer. Ik ging er zelfs helemaal van scheef lopen, alsof ik elk moment mijn evenwicht kon verliezen. Ik denk daarom dat hij niet donderdag maar woensdag al gecremeerd werd.

Bezoekje brengen

Afgelopen zondag was ik naar de begraafplaats gegaan waar zijn as is uitgestrooid. Dat is wel mooi dat er een plek is waar je naartoe kunt gaan en even kan gaan  zitten mijmeren. Het hielp bij het verwerkingsproces. Ik ging ernaar toe met in mijn gevoel de verwachting dat ik mijn kater daar nog zou vinden, maar dat was natuurlijk niet zo.

Ik kan hem daar helemaal niet voelen en dat hoeft ook niet. Een begraafplaats en zo’n veld waarover dagelijks as wordt verstrooid van dode dieren voelt niet erg prettig aan. De atmosfeer is koud en er hangen allerlei sferen in de lucht die zwaar aanvoelen. Niet echt fijn om er te zijn.

Thuis kan ik hem wel voelen. Ik kan hem niet zien maar ik voel af en toe een windje langs mijn been. Als dat echt mijn kater is dan komt hij even langs om hallo te zeggen. Dat vind ik  wel fijn dat hij zo snel al langs komt om mij gerust te stellen.

Een nieuw poesje of hond neem ik voorlopig niet. Niet zolang ik nog niet verhuisd ben naar een begane grond woning. Even geen beestje is ook wel mooi. Ik hoef de leegte die hij heeft achter gelaten nog even niet op te vullen. Alles op zijn tijd. Het is allemaal nog maar heel vers. En wie weet neem ik er wel nooit meer eentje want deze liefde tussen hem en mij was wel heel mooi en “Once in a life time” dat kom je niet tegen bij elk beestje.

Alle artikelen mogen in zijn geheel worden overgenomen en verspreid, mits voorzien van bronvermelding, dus volledige naam en linkje erbij plaatsen a.j.b.

Copyrights Helen met Engelen 2017.

 

Stervensbegeleiding overleden kater

Mijn kater is niet meer. Gisteren heb ik hem een spuitje laten geven. De nacht daarvoor had hij gevochten voor zijn leven en en had hij heel veel vocht achter de longen. De volgende ochtend ben ik gelijk naar de dierenarts gegaan waar hij in de zuurstoftent werd gezet. Hij kreeg ook weer een injectie met plasmedicatie om zoveel mogelijk vocht kwijt te kunnen raken. Kater X was een rakker en zeer optimistische kat want toen ik hem achterliet zat hij heerlijk te eten van zijn lievelingsblikjes voer “zalm”. Ik dacht:  “die komt er weer bovenop”. Het was ietsjes te positief want nog geen twee uur later belde de dierenarts mij met het advies zijn leven te beeindigen. Ik ben erg geschrokken en verdrietig.

Het is niet zo gemakkelijk toe te stemmen in euthanasie, maar gezien de complicaties en de wederom moeizame nacht voorafgaand aan deze dag had ik het idee dat het maar het beste was voor hem. Ik zocht de dierenarts opnieuw op en daar zat Kater X in de zuurstoftent en keek mij aan met zijn mooie grote ogen die zeiden “neem mij mee naar huis”. Ik vertelde aan hem dat dit het einde was en dat het zo niet verder kon gaan.  Dat het mij enorm verdriet deed dat het zo moest gaan, maar dat we vandaag zijn leven gingen beeindigen. Ik geloof niet dat hij het begrepen heeft want even later liet hij zonder een vermoeden te hebben zich rustig injecteren met het goedje dat hem in eerste instantie zoveel mogelijk moest drogeren. Zoals de dierenarts voorspelde zakte hij eerst door zijn voorpoten en hield ik zijn kopje vast dat de hele tijd in mijn hand bleef rusten.

Dierenliefde is groots. Zijn liefde was zo onvoorwaardelijk dat zelfs in een laatste moment hij niet begrijpt dat ik ingegrepen heb in zijn leven en hem in feite iets heb aangedaan. Zijn vertrouwen in mij was zo groot dat hij het niet eens kon vermoeden dat ik iets kwaads in zin had met hem. In feite had ik dat ook niet want het was voor zijn eigen bestwil en om nog meer ellende te voorkomen, maar ik deed hem wel pijn. Het beestjes onbegrip in zijn ogen nadien hij de spuit had gekregen is dan erg groot en verdrietig en je voelt je zelf gewoon intens verdrietig en bedriegelijk.

Met zijn kopje dat hij in mijn hand was gezakt kreeg hij even later het euthanasie spuitje. Kater X was een vechter net als ik en had een rotsvast vertrouwen in het leven, net als ik. Ik ben soms iets te positief. Vandaar dat ik het tot het eind aan toe positief heb weten te houden met hem en zelf eigenlijk niet heb zien aankomen dat het einde eigenlijk al een tijdje in zicht was.

Ergens rond de klok van drie uur gisterenmiddag blies hij zijn laatste adem uit. Op het zelfde moment dat ik dat aan de dierenarts meld viel alle electra uit bij de dierenarts praktijk. Zo symbolisch dat het licht uitviel precies op dat moment dat het licht bij hem ook uitging. Dat zei de dierenarts tegen mij. Ik zei; ” zo was hij, het was een hele bijzonder kat en vriend.”

Ik ben ontroostbaar naar huis toegegaan met een dode kater in zijn mandje. We werden opgehaald door het aanvullend openbare vervoer en ik stapte dapper met een dode kat in het mandje in de taxi.  Ik wilde hem nog even bij mij houden eer ik hem aan het crematievuur zou  toevertrouwen en mezelf en zijn ziel de ruimte geven zijn lichaam te verlaten en afscheid te nemen op een manier die bij ons past. Dat zal niet voor iedereen begrijpelijk overkomen, maar ik vind het fijn dat de kat in zijn oude omgeving nog even mag wennen aan het feit dat hij niet meer in de stoffelijke wereld aanwezig is en zo langzaam over mag gaan naar de etherische wereld. Gewoon hier bij  ons thuis in de vertrouwde omgeving met vertrouwde geluiden en geuren. Ik heb hem op zijn vertrouwde plekjes laten liggen. Even wennen aan het feit dat hij er niet meer is in het lichaam en dat het de laatste keer zal zijn. Onderwijl mij horen jammeren van verdriet. Het zal hem misschien wat veel verontrusten dat ik hard huil, maar hij weet zo wel dat ik nog steeds van hem houdt ook al heb ik hem dit “aangedaan”.

Zijn gezicht was vertrokken van de pijn toen hij insliep bij de dierenarts, maar zijn mond is inmiddels bijgekruld naar een glimlach. Mischien gebeurd dat automatisch als hij dood is, maar ik vind het fijn om te denken dat hij glimlacht omdat we zoveel van elkaar houden en ik om hem rouw. Hij ligt hier opgebaard en ik heb het er moeilijk mee. De emoties komen in golven en gaan in golven. Ik ben er zelfs fysiek onwel door en ik heb het gevoel dat mijn maag zich meerder malen per dag omkeerd. Ik sta soms te trillen op mijn benen. Wat gaat dat diep. Hij was en is mij ontzettend dierbaar. Ik heb hem ook uit zijn mandje genomen en aan mijn hart gedrukt toen we net thuis kwamen en mijn kater nog niet zo lang dood was. Hij was nog warm en slap en het leek net alof hij nog leefde. Zo heb ik samen met hem op de bank liggen huilen. Ik heb zo hard gehuild dat de buurman nog net niet kwam aankloppen om te vragen wat er aan de hand is. Ik denk dat ik dat ook niet hoef uit te leggen want dat was wel hoorbaar.

Ik wil dat zijn ziel het lichaam verlaat in de wetenschap dat ik ontzetttend veel van hem houdt en dat ik het voor zijn eigen bestwil heb gedaan. Het was en is heel helend dat ik dat op deze manier gedaan heb. Het is ook fijn  hem nog bij mij te hebben. In onze maatschappij gaat alles zo snel dat als ik anderen mag geloven had ik hem het beste gisteren al had achtergelaten bij de dierenarts waarna hij meegenomen zou zijn om een massa destructie te ondergaan (massa crematie). Je moet de tijd nemen om aan dingen te wennen en afscheid te kunnen nemen. Wanneer een mens sterft neem je de ook de tijd om afscheid te nemen dus waarom niet bij een kat of hond?

Ritueel afscheid

Vannacht rond een uur of vier werd ik wakker gemaakt door de Engelen en ik voelde dat ik op moest staan. Ik zag buiten een ontzettende mooie witte besneeuwde wereld. Hij heeft wel het moment uitgekozen om deze wereld te verlaten terwijl hij zo mooi wit en stil is. Zo’n witte wereld wast de ziel schoon en is een mooi decor voor het overgaan van het eindige in het oneindige. Dat was een mooi moment om een ritueel te doen om zijn ziel naar het hiernamaals te begeleiden.

Ik heb daarom vannacht alle ramen in mijn woning opengezet en  een frisse vrieswind door mijn woning heen laten waaien. Ik heb bij hem gezeten met kaarsjes om hem heen. Ik heb mijn gevoel en mijn gedachten van tekortkoming die ik tegenover hem heb over  de  aan hem verleende medische zorg aan hem uitgesproken en opgeschreven. Dat voelt alsof ik daar in tekort ben geschoten. Zijn medische zorg kostte wat geld en naast de zorg die ik voor mezelf moet betalen kon ik dat nou eenmaal niet altijd voor hem opbrengen. Ik vind dat niet eerlijk en ik heb dat aan hem voorgelegd. Ik heb gevraagd of hij mij wil vergeven. Daarna heb ik klankschalen voor hem gespeeld en ben ik weer naar bed gegaan.

Kater x is overleden aan de gevolgen van hartfalen waardoor hij vocht achter de longen kreeg waarin hij zou kunnen stikken als ik hem niet steeds daartegen liet behandelen wat niet te doen zou zijn. Ook niet voor de kat zelf. Ook zag men onlangs op een echo dat hij een gezwel had voor zijn hart. Ik vind van mezelf dat ik dat heel laat heb uitgevonden. Het was in ieder geval te laat om er nog iets aan te kunnen doen. In  de kostbare tijd die ik samen heb mogen door brengen in het gezelschap van Storm heb ik best wel wat artsen bezocht en er werd nooit een vermoeden over een gezwel uitgesproken. Ik heb weer gevraagd of hij mij kan vergeven.

Hij is bijna 12 jaar oud geworden en is sinds 2012 bij mij. Het was een uitzonderlijk zeer  lieve en intelligente kat waarmee ik gesprekjes kon voeren. Hij kon mij echt laten weten wat hij wou en hoe hij zich voelde. Ook vertelde hij mij al langer dat hij niet gezond was.  Doordat ik toen niet zoveel geld had te besteden heb ik zijn medische gezondheid niet zo erg voorop kunnen plaatsen als ik zou willen, maar ik heb wel mijn best gedaan.  Ik denk dat dat goed genoeg is voor mijn kater en dat juist die liefde hem zo ontzettend goed heeft gedaan. Zoals hij is er maar 1 in de wereld is en ik zal hem ontzettend gaan missen.

Het liefste zou ik hem begraven. Niet omdat ik dan vaak naar zijn grafje zou gaan, want hij zit toch in mijn hart maar omdat ik geloof dat het beter is voor de ziel om niet verbrand te worden. De pijn van het vuur staat dan volgens mij in jouw zielengeheugen gegrift en neem je zo weer mee naar een volgende incarnatie.

Maar ik heb geen tuin en dus kan ik hem niet daarom niet in een tuin begraven. Crematie lijkt nu de meest logische oplossing hiervoor.

Ik zal nog even nadenken wat ik doen kan en ik zal nog wel veel over hem gaan schrijven en ik heb ook al veel foto’s genomen met mijn mobieltje en ik zal enkele online plaatsen.

Mijn wens is dat er wel een plekje is waar ik hem kan begraven.

Ik heb Kater X altijd als een mens behandeld omdat ik hoop dat hij in zijn volgend incarnatie dan dichter bij de mens zal staan en kan reincarneren als mens in plaats van dier.

R.I.P  allerliefste kat

01-05-2005

11-02-2017

Ik ga je missen

 

Copyrights Helen met Engelen 2017

Zieke kat heeft kanker

Ik was vorige week met mijn kater naar de dierenarts gegaan. Hij heeft diverse problemen en ik maakte me al langere tijd zorgen. Nu gaan we niet altijd naar de normale dierenarts, maar we gaan naar K. K. heeft zijn dierenarts diploma gehaald en is daarnaast opgeleid in de intuïtieve dierengeneeskunde.

Storm blijkt last te hebben van vocht achter de longen. Waarschijnlijk veroorzaakt door het hartruisje dat hij heeft. De dierenarts heeft hem een koreaanse kruidenmiddel hiervoor.

Ook kreeg hij een behandeling met acupunctuur. De dierenarts is zeer begaan met dieren en hij vindt mijn kater heel lief. “Deze kater is liefde”, zei hij, en dat is nog waar ook.storm-acupunctuur-behandeling

Storm onder behandeling met acupunctuur

Inmiddels heeft mijn kater de kruiden al sinds woensdag genomen, maar ik zie nog geen verbetering. Hij is nog steeds kortademig en als hij de medicijnen heeft genomen gaat hij kort daarna opgeven. Hij maakt dan bewegingen alsof er een haarbal dwars zit die hij uit wilt spugen, maar dat lukt niet.

Daarom ben ik gisteren opnieuw naar een dierenarts gegaan, dit maal zijn we naar  reguliere dierenarts gegaan. Deze heeft mijn kater een plasinjectie gegeven om vocht kwijt te raken. In de nacht van gisteren zat ik daarna thuis met een hijgende kater die nauwelijks adem kon halen. Dit kwam omdat ik Storm zelf de trap op had laten lopen, maar hij  haalde de laatste traptrede niet. Een paar treden voordat hij boven zou komen bleef hij op de traptrede liggen hijgen met zijn tong uit zijn bekje. Omdat het een probleem van het hart is was ik erg ongerust en kon ik nauwelijks slapen. Ik was bang dat hij de volgende ochtend niet zou halen.

De volgende ochtend was ik als eerste met hem bij de dierenarts. Storm blijkt hartfalen te hebben en heeft veel vocht achter de longen door een gezwel op zijn borst (kanker). Dat vocht is voor een deel weggezogen, maar een groot deel zit er nog. Daarom krijgt hij plaspillen om het vocht kontinu uit te kunnen blijven plassen. Anders zal hij stikken in zijn eigen vocht.

Die ochtend ziet de kater nog een andere dierenarts die een echo maakt van zijn hart. Deze dierenarts geeft het advies af om hem maar gelijk te laten inslapen. Wat een verdrietige dag. Ik kon het niet geloven. Zo van de ene op de andere dag zou mijn kater er dan niet meer zijn. Ik hou heel veel van hem en ik kan mij een leven zonder hem niet voorstellen. Storm hoort bij mij.

Gelukkig bedacht de andere dierenarts een tussen oplossing en kon ik hem toch mee naar huis nemen. Ik hoop dat het “goed” gaat komen; ik ga hem natuurlijke pijnbestrijding geven zodat hij minder pijn zal hebben, maar aan de fysieke klachten zelf valt niets meer te doen. Ik ben zo blij dat ik hem weer mee naar huis kon nemen. Maar de oude is hij niet meer en zal hij ook niet meer worden.

Ook heb ik er opeens een patient bij; het is heus niet leuk met een ernstig zieke kat te zitten. Maar ik vind het de moeite van het proberen zeker als de pijn bestrijding zou werken. En dat hoop ik maar.

Nu ligt hij lekker op de bank te slapen. Van de pilletjes moet hij  veel plassen, maar ze vallen hem ook zwaar dat kan ik merken. Ik probeer het hem zo comfortabel mogelijk te maken en hem zoveel mogelijk te verwennen. Af en toe een reiki behandeling doet wonderen. Het is veel beter zo om te kijken wat er nog mogelijk is, dan van de ene op de ander dag plots afscheid te moeten nemen. Hem in laten slapen kan altijd nog; ik wil hem heus niet onnodig laten lijden. Maar nu kunnen we allebei in elk geval wennen aan het feit dat een afscheid nodig is, waarschijnlijk een stuk eerder dan verwacht.