Amsterdam Noord is een beetje een teleurstellend stadsdeel

Verhuisleed:

Natuurlijk ligt geluk niet in een stadsdeel, maar in de eerste instantie bij jezelf. Daarnaast doet je omgeving je wat en reageer je op de mensen om jouw heen.

Vanochtend ben ik gaan zwemmen in het bad waar ik al jaren zwem en vol goede moed stapte ik op de fiets om er vanuit mijn nieuwe stadsdeel naartoe te fietsen. Ik ging met het pontje, trapte op mijn driewieler de Jordaan binnen en bij het zien van de straten en de bomen voelde ik mij ineens weer thuis. Het was als thuiskomen zoals  “een herkening in mijn cellen” om het zo te zeggen vind ik wat ver gezocht, maar ik voelde wel een gelukkige vibratie die me blij maakt. Het gevoel overviel mij.

Het leuke van de stad  zoals ik die ken en het mooie van het stadsdeel waar in ik graag kom, voelde ik. Bij het bad ging ik inchecken en tot mijn verbazing liep ik plots te huilen bij het zien van de kleedkamer hokjes. “Niets is meer hetzelfde”, huilde ik in het kleedhokje. Het overviel mij. “Ik ben in de rouw om een verlies van woonplaats” was de volgende gedachte van mij. Ik heb dit nog niet eerder meegemaakt. Maar elk afscheid hoort verwerkt te worden blijkbaar.

In het bad leek alles ineens niet meer hetzelfde. Dezelfde mensen, maar ik voel me anders. Na het zwemmen snel aankleden en toen ben ik een kopje thee gaan drinken bij mijn normale kroeg. Een rondje over de markt gelopen en de bui was ineens spoorloos verdwenen.  Hier hou ik van. Er wordt hier niet op mij gelet, ik kom er werkelijk al jaren zonder dat ik mij verplicht voel tot iets, en en dat waardeer ik zo erg aan de stad.

Ik wil iedereen wel vertellen die ik tegenkom dat ik verhuisd ben en dat het zo tegen valt, maar wat heb je eraan? Ze keken in mijn verdrietige ogen en dachten: wat heeft die gelukkige vrouw last van vandaag :-), het zei genoeg (lol).

Ik heb maar positieve energie opgedaan en als een ander mens ben ik teruggefietst naar het stadsdeel waar ik nu woon. Met een goed humeur het pontje genomen en daar weer vanaf fietsend zie ik de blikken alweer naar mij en mijn driewieler en hoe mensen me aankijken en ik kan er al wat beter tegen. Het is hier anders in de stad. De armoede is groter en de stress onder de mensen is zichtbaarder.  Er wonen hier ook meer vrijbuiters en duikelaars. Drukke arti mensen en  jonge ondernemers. Hierdoor bekijken ze mij ook anders.

Maar in de stad val ik  niet op en daar hou ik juist zo van. In de stad mag alles anders en voel ik me vrij om te zijn wie ik ben. Nog zo’n situatie: toen ik gisteren mijn fiets uit de stalling wilde halen, met dubbele achterwielen (ik fiets op een driewieler) kwam ik er gewoon niet uit. Voor achter en aan de zijkant was geen ruimte gelaten om mijn fiets uit te kunnen parkeren. Iedereen die achter mij geparkeerd had, heeft dat kunnen weten en ze hadden hun fiets elders kunnen parkeren.

En dat ziet iedereen die zijn fiets daar geparkeerd heeft, maar toch mij gewoon lekker klem zetten. Wat kan ik hieraan doen? Uiteindelijk moest ik een fiets aan zijn eigen stang ophangen aan het rek zodat ik mijn fiets uit kan parkeren. En dat met mijn polsen die ik niet zwaarder mag belasten dan 5 kilo. Moest ik de hele fiets weg manoeuvreren om eruit te komen. Misschien volgende keer maar een bordje plakken op mijn fiets met een tekst erop als: ” Graag de weg vrij houden, ik wil straks ook weer uit kunnen parkeren. ” Of zoiets.

Maar vanochtend op de fiets begon ik al na te denken waar ik in de toekomst naar toe kan fietsen om mijn fiets zo te parkeren dat ik daar geen last meer van heb en toch zelf  standig het pontje kan bereiken om naar CS te gaan en de teri te kunnen pakken.

Reiki voor dieren:

Zometeen ga ik een Reiki behandeling geven aan Monnie. Monnie is een kater in het asiel die niet met andere katten samen mag en in een kooi opgesloten zit. Volkomen onterecht als je het mij vraagt, maar hij deelt het asiel met 119 andere katten en daar zal hij door zijn tumor niet tegen kunnen. Hij heeft ook suikerziekte naast  een klein kankergezwel in het hoofd. Het is zo sneu. Hij zoekt een adoptiegezin.

Ik wil eigenlijk heel graag een hond nemen in plaats van een poes, want daar kan je lekker ermee op uit gaan. Maar ik ga kijken of ik Monnie onderdak kan bieden totdat er een betere oplossing voor hem is gekomen. Ik heb ook nog geen hond, en dat kan ook misschien nog even duren voordat ik de juiste match tegenkom.

Maar ik twijfel eraan of ik hem onderdak kan bieden  want vanuit mijn tuin kan hij zo weglopen onder de schutting door naar andere tuinen. Dat is dus niet erg beschermend en ik zou hem niet hier in een kooi willen houden. Hooguit is het het proberen waard om hem dan maar binnen te houden, maar dat vraagt weer een beetje teveel van mezelf om als maar met de deur naar de tuin dicht te gaan zitten.

En terwijl ik dit schrijf komt het buurtkatje dat ik de laatste tijd snoepjes geeft ineens weer bij mij langs. Het is een jong poesje en bijna mooi van lelijkheid. Nog nooit gekamd als je het mij vraagt. Lekker verfromfraaid met een lange vacht.  Hij krijgt sinds een tijdje snoepjes van me en vind het leuk om bij mij te komen spelen. Hij is erg bang, en haalt naar je uit als hij geaaid wordt. Zoals alle katten hier die verwaarloosd zijn. Ik gooi het rode speelgoed muisje naar hem toe en nu rent hij ermee weg in zijn bekje. Zo die is van hem.

Ik probeerde hem net te kammen, maar van een kam is hij ook al bang. Die heeft hij waarschijnlijk nog nooit gezien. Zo gaat het leven hier ook door en in er in mijn nieuwe omgeving omstandigheden waarvan ik ook begin te genieten. (Ik kan misschien beter een opvangshelter aan huis beginnen hier met zoveel verwaarloosde katten. Ze hoeven niet bij mij te wonen  maar ik kan af en toe wat  met ze spelen. Uiteindelijk weet ik niet van wie al die verwaarloosde katten zijn die hier rond lopen en voel ik mij ook niet geroepen om ze te vangen en ze uit te leveren aan het dierenasiel om te kijken of ze gechipt zijn. Dat is vaak toch niet zo, want dat kost weer geld en dat hebben ze in dit stadsdeel niet veel.

Ik wens iedereen een hele leuke dag toe en bedankt dat je langs bent gekomen om dit te lezen. Keep the faith. Het leven is te kort om ongelukkig te zijn, maar soms moet je telkens even het ongeluk voelen  als het er is. Gewoon omdat het is wat er is.

Copyright: Chantal van Sundert 2017

Uitgeput

Ik ben uitgeput van het vele grenzen zetten in mijn nieuwe woning. Ik mis de vibe van Amsterdam, ook al ben ik er zo..ik ben niet zo maar even in mijn oude woongebied waar ik 10 jaar woonde en eigenlijk woonde ik nog langer in die buurt. Ongeveer  zeventien jaar; een vorige verhuizing meegerekend.  Mijn hele sociale leven ligt aan de overkant van het water het IJ. Ik ben niet echt mezelf hier en ik merk dat ik bij trek als ik mijn oude omgeving kom; weg van het lawaai en mentaliteit die hier heersen.

Ach ja, Je bent er gevoelig voor of niet. Het is geen nieuwe ontdekking dit van mijzelf tegen te komen.  Toch had ik er niet op gerekend bij de verhuizing dat het verschil zo groot zou zijn.

Zo binnen zo buiten er zijn veel ontstekingsreacties in het lichaam momeneel ik heb twee injecties gekregen vandaag van de arts, met een advies weer ontstekingremmende middelen te gaan slikken. Als er veel onrust is in mijn leven krijg ik dat altijd teruggespiegeld door mijn lichaam.

Ik moet het vandaag rustig aan doen,  want die middelen zijn heel zwaar omdat alles in een keer geinjecteerd wordt.  Ik krijg er de “hots” van en mijn gezicht is wit weggetrokken. Ook moet ik rusten en langzaam zijn met bewegingen, dus geen plotse bewegingen maken.

Er zijn ook lichtpuntjes; de plaatselijke bakkerij Bart van “Dolzon” heeft ruimte gemaakt voor een bakje met mijn kaarten van mijn kunst. Zo kunnen klanten van hem de kaarten bekijken en direct kopen, als ze dat willen. Dat is wel weer leuk. Als ik een foto ervan heb zal ik die hier plaatsen.

IMG_2677

En ik kan lawaaiproof schilderen met een koptelefoon op en een muziekje aan. Zo sluit je de buitenwereld ook even buiten.  Enjoying it!!