De laatste reis van mijn kat

Kanker geen lyme

Ik ben er erg van geschrokken dat mijn kater kanker had. Het is zo vervelend dat je veel dokters (in mijn geval drie) ziet en dat dan pas aan het einde van zijn leven, in dit geval kort daarvoor, kanker wordt geconstateerd. Terwijl wij het er de hele tijd over hadden of hij wel lyme of geen lyme had. Hij had telkens ander klachten, waarvan de oorzaak onbekend was. Dat kan lyme geweest zijn.

Aan kanker was wel wat te doen geweest, mits er op tijd begonnen was met de behandelingen. Met Lyme was behandelen heel erg moeilijk geweest. Behalve dat de dokters de juiste diagnose gemist hebben, heb ik het zelf ook gemist. Ik ga er prat op dat ik met met mijn kater kon communiceren en dan toch helemaal ernaast zitten met de diagnose  bij mijn eigen kat. Dat is pijnlijk. Ik heb het er daarom juist moeilijker mee. Het kan ook allebei waar zijn kanker en lyme.

Toch voel ik vanuit de hemel een bepaalde rust. Zijn tijd was daar en ik mag het elke dag wat meer los laten. De lieve kater heeft een mooi leven gehad en ik heb een hele lieve bijzondere kameraad aan hem gehad. Ook nu hij in de hemel is zal onze band blijven.

Crematie

Ik heb er uiteindelijk voor  gekozen hem te laten cremeren.  In overleg is er drie dagen gewacht voordat hij gecremeerd werd. Zodoende de ziel de kans te geven het lichaam te verlaten. Het was wel prettig dat ze dat voorstelden bij het dierencrematorium. Al had ik het gevoel dat het maandag ook wel goed geweest was.

Hoe lang een ziel erover doet om het lichaam te verlaten daar verschillen de meningen over. Bij sommigen gaat dat snel maar soms wil een ziel zijn aardse lichaam niet verlaten en duurt het langer.

Ik denk dat vooral ik zelf, maar ook Storm in een shock zijn geweest omdat het afscheid toch vrij onverwachts kwam. Had ik twee weken daarvoor geweten dat het echt zijn twee laatste weken zouden zijn dan hadden we twee weken lang afscheid kunnen nemen. Maar nu heb ik gedurende deze twee weken maar naar homeopatische middelen lopen zoeken om eventueel toch zijn leven nog wat pijn te kunnen verzachten. En laat het nou zo zijn dat dit middel, dat ik op advies van de alternatieve dierenarts had gekregen hem juist sneller hebben doen verslechteren. Storm kon eigenlijk al niet meer; die middelen haalden niets meer uit. Ik had ze beter achterwege kunnen laten.

Wel ben ik heel dankbaar voor de extra tijd die we hebben gekregen en misschien omdat ik er niet aan dacht dat het zo snel zou gaan is het toch wel beter geweest dat ik het niet wist. Het is een kadootje geweest dat we twee weken nog van elkaar hebben mogen genieten nadat hij al eerder was opgegeven. Ik heb Storm in deze tijd verpleegt met hart en ziel. Met warme kruikjes en spuitjes met voer. ’s Nachts uit mijn bed komen om medicijnen te geven en alles. Ik heb het met veel liefde gedaan maar veel langer had ik dat zelf  ook niet vol kunnen houden.

Onderweg naar het crematorium

Toeval was wel dat de chaufeur van de taxi waarmee ik reisde  naar het crematorium zich vergistte in de route en ik ongeveer een uur langer in de taxi zat dan gepland. Omdat de rit zo lang duurde  zag ik onderweg tot wel drie keer toe Storms naam op een reclame bord of poster. Dat kon dus geen toeval zijn. Dat zijn mooie tekens dat alles synchroon loopt en ik wist dat het zo goed was.

De taxichaufeur  was nogal een knorrenpot. Hij ging allerlei mensen eerst voor mij wegbrengen en reed aan mijn bestemming voorbij. Dat moest volgens hem van zijn werkgever. Hij wist niet dat ik met een dood dier in een mandje in zijn taxi zat.

Ik wist eerlijk gezegd ook niet of dat mocht en hield maar wijselijk  mijn mond. Maar toen we aan kwamen bij het dierencrematorium zag hij het natuurlijk toch wel. Daarbij komt dat de poes wel heel braaf was en geen enkele keer “miauw” had gezegd onderweg. Dat was hem allemaal niet opgevallen. Maar toen hij begreep wat ik daar doen ging zag ik dat hij wel wat schrok.

“Ik hoop dat u niet te laat bent op uw afspraak. Veel sterkte en nogmaals excuses voor de omweg.” Iedereen begrijpt dat het lastig is een huisdier te verliezen. Ook al heeft er daarvoor een twistgesprek plaats gevonden over de route en wie eerst was. Mensen schrikken gauw van het woord dood en worden ineens heel aardig.

De mensen van het crematorium waren ook aardig. Het is bijzonder als je dat beroep hebt en mensen helpt bij de laatste tocht van hun huisdier. Dat dat voor iedereen persoonlijk is is ook wel weer zo. Ik zag een dame haar hondje afleveren zonder een enkele emotie te vertonen. Maar dat zegt natuurlijk nog niets. Niet iedereen laat zien wat iets met hem/haar doet.

De plek was heel mooi en ik voelde dat ik hem daar met en gerust hart achter kon laten. Hij zou pas drie dagen later gecremeerd worden en tot die tijd in de koeling gelegd worden. Natuurlijk kiezen ze voor een moment  waarop er genoeg beestjes  binnen zijn gekomen die samen gecremeerd kunnen worden, want ik had gekozen voor een groepscrematie. Of ze echt drie dagen gewacht hebben met de crematie dat betwijfel ik, want een dag eerder dan afgesproken voelde ik me plots heel vreemd alsof ik uit mijn lichaam getrokken werd. Dat hield enige tijd aan. De dag erna herhaalde zich dat weer. Ik ging er zelfs helemaal van scheef lopen, alsof ik elk moment mijn evenwicht kon verliezen. Ik denk daarom dat hij niet donderdag maar woensdag al gecremeerd werd.

Bezoekje brengen

Afgelopen zondag was ik naar de begraafplaats gegaan waar zijn as is uitgestrooid. Dat is wel mooi dat er een plek is waar je naartoe kunt gaan en even kan gaan  zitten mijmeren. Het hielp bij het verwerkingsproces. Ik ging ernaar toe met in mijn gevoel de verwachting dat ik mijn kater daar nog zou vinden, maar dat was natuurlijk niet zo.

Ik kan hem daar helemaal niet voelen en dat hoeft ook niet. Een begraafplaats en zo’n veld waarover dagelijks as wordt verstrooid van dode dieren voelt niet erg prettig aan. De atmosfeer is koud en er hangen allerlei sferen in de lucht die zwaar aanvoelen. Niet echt fijn om er te zijn.

Thuis kan ik hem wel voelen. Ik kan hem niet zien maar ik voel af en toe een windje langs mijn been. Als dat echt mijn kater is dan komt hij even langs om hallo te zeggen. Dat vind ik  wel fijn dat hij zo snel al langs komt om mij gerust te stellen.

Een nieuw poesje of hond neem ik voorlopig niet. Niet zolang ik nog niet verhuisd ben naar een begane grond woning. Even geen beestje is ook wel mooi. Ik hoef de leegte die hij heeft achter gelaten nog even niet op te vullen. Alles op zijn tijd. Het is allemaal nog maar heel vers. En wie weet neem ik er wel nooit meer eentje want deze liefde tussen hem en mij was wel heel mooi en “Once in a life time” dat kom je niet tegen bij elk beestje.

Alle artikelen mogen in zijn geheel worden overgenomen en verspreid, mits voorzien van bronvermelding, dus volledige naam en linkje erbij plaatsen a.j.b.

Copyrights Helen met Engelen 2017.

 

Advertenties

One thought on “De laatste reis van mijn kat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s