Stervensbegeleiding overleden kater

Mijn kater is niet meer. Gisteren heb ik hem een spuitje laten geven. De nacht daarvoor had hij gevochten voor zijn leven en en had hij heel veel vocht achter de longen. De volgende ochtend ben ik gelijk naar de dierenarts gegaan waar hij in de zuurstoftent werd gezet. Hij kreeg ook weer een injectie met plasmedicatie om zoveel mogelijk vocht kwijt te kunnen raken. Kater X was een rakker en zeer optimistische kat want toen ik hem achterliet zat hij heerlijk te eten van zijn lievelingsblikjes voer “zalm”. Ik dacht:  “die komt er weer bovenop”. Het was ietsjes te positief want nog geen twee uur later belde de dierenarts mij met het advies zijn leven te beeindigen. Ik ben erg geschrokken en verdrietig.

Het is niet zo gemakkelijk toe te stemmen in euthanasie, maar gezien de complicaties en de wederom moeizame nacht voorafgaand aan deze dag had ik het idee dat het maar het beste was voor hem. Ik zocht de dierenarts opnieuw op en daar zat Kater X in de zuurstoftent en keek mij aan met zijn mooie grote ogen die zeiden “neem mij mee naar huis”. Ik vertelde aan hem dat dit het einde was en dat het zo niet verder kon gaan.  Dat het mij enorm verdriet deed dat het zo moest gaan, maar dat we vandaag zijn leven gingen beeindigen. Ik geloof niet dat hij het begrepen heeft want even later liet hij zonder een vermoeden te hebben zich rustig injecteren met het goedje dat hem in eerste instantie zoveel mogelijk moest drogeren. Zoals de dierenarts voorspelde zakte hij eerst door zijn voorpoten en hield ik zijn kopje vast dat de hele tijd in mijn hand bleef rusten.

Dierenliefde is groots. Zijn liefde was zo onvoorwaardelijk dat zelfs in een laatste moment hij niet begrijpt dat ik ingegrepen heb in zijn leven en hem in feite iets heb aangedaan. Zijn vertrouwen in mij was zo groot dat hij het niet eens kon vermoeden dat ik iets kwaads in zin had met hem. In feite had ik dat ook niet want het was voor zijn eigen bestwil en om nog meer ellende te voorkomen, maar ik deed hem wel pijn. Het beestjes onbegrip in zijn ogen nadien hij de spuit had gekregen is dan erg groot en verdrietig en je voelt je zelf gewoon intens verdrietig en bedriegelijk.

Met zijn kopje dat hij in mijn hand was gezakt kreeg hij even later het euthanasie spuitje. Kater X was een vechter net als ik en had een rotsvast vertrouwen in het leven, net als ik. Ik ben soms iets te positief. Vandaar dat ik het tot het eind aan toe positief heb weten te houden met hem en zelf eigenlijk niet heb zien aankomen dat het einde eigenlijk al een tijdje in zicht was.

Ergens rond de klok van drie uur gisterenmiddag blies hij zijn laatste adem uit. Op het zelfde moment dat ik dat aan de dierenarts meld viel alle electra uit bij de dierenarts praktijk. Zo symbolisch dat het licht uitviel precies op dat moment dat het licht bij hem ook uitging. Dat zei de dierenarts tegen mij. Ik zei; ” zo was hij, het was een hele bijzonder kat en vriend.”

Ik ben ontroostbaar naar huis toegegaan met een dode kater in zijn mandje. We werden opgehaald door het aanvullend openbare vervoer en ik stapte dapper met een dode kat in het mandje in de taxi.  Ik wilde hem nog even bij mij houden eer ik hem aan het crematievuur zou  toevertrouwen en mezelf en zijn ziel de ruimte geven zijn lichaam te verlaten en afscheid te nemen op een manier die bij ons past. Dat zal niet voor iedereen begrijpelijk overkomen, maar ik vind het fijn dat de kat in zijn oude omgeving nog even mag wennen aan het feit dat hij niet meer in de stoffelijke wereld aanwezig is en zo langzaam over mag gaan naar de etherische wereld. Gewoon hier bij  ons thuis in de vertrouwde omgeving met vertrouwde geluiden en geuren. Ik heb hem op zijn vertrouwde plekjes laten liggen. Even wennen aan het feit dat hij er niet meer is in het lichaam en dat het de laatste keer zal zijn. Onderwijl mij horen jammeren van verdriet. Het zal hem misschien wat veel verontrusten dat ik hard huil, maar hij weet zo wel dat ik nog steeds van hem houdt ook al heb ik hem dit “aangedaan”.

Zijn gezicht was vertrokken van de pijn toen hij insliep bij de dierenarts, maar zijn mond is inmiddels bijgekruld naar een glimlach. Mischien gebeurd dat automatisch als hij dood is, maar ik vind het fijn om te denken dat hij glimlacht omdat we zoveel van elkaar houden en ik om hem rouw. Hij ligt hier opgebaard en ik heb het er moeilijk mee. De emoties komen in golven en gaan in golven. Ik ben er zelfs fysiek onwel door en ik heb het gevoel dat mijn maag zich meerder malen per dag omkeerd. Ik sta soms te trillen op mijn benen. Wat gaat dat diep. Hij was en is mij ontzettend dierbaar. Ik heb hem ook uit zijn mandje genomen en aan mijn hart gedrukt toen we net thuis kwamen en mijn kater nog niet zo lang dood was. Hij was nog warm en slap en het leek net alof hij nog leefde. Zo heb ik samen met hem op de bank liggen huilen. Ik heb zo hard gehuild dat de buurman nog net niet kwam aankloppen om te vragen wat er aan de hand is. Ik denk dat ik dat ook niet hoef uit te leggen want dat was wel hoorbaar.

Ik wil dat zijn ziel het lichaam verlaat in de wetenschap dat ik ontzetttend veel van hem houdt en dat ik het voor zijn eigen bestwil heb gedaan. Het was en is heel helend dat ik dat op deze manier gedaan heb. Het is ook fijn  hem nog bij mij te hebben. In onze maatschappij gaat alles zo snel dat als ik anderen mag geloven had ik hem het beste gisteren al had achtergelaten bij de dierenarts waarna hij meegenomen zou zijn om een massa destructie te ondergaan (massa crematie). Je moet de tijd nemen om aan dingen te wennen en afscheid te kunnen nemen. Wanneer een mens sterft neem je de ook de tijd om afscheid te nemen dus waarom niet bij een kat of hond?

Ritueel afscheid

Vannacht rond een uur of vier werd ik wakker gemaakt door de Engelen en ik voelde dat ik op moest staan. Ik zag buiten een ontzettende mooie witte besneeuwde wereld. Hij heeft wel het moment uitgekozen om deze wereld te verlaten terwijl hij zo mooi wit en stil is. Zo’n witte wereld wast de ziel schoon en is een mooi decor voor het overgaan van het eindige in het oneindige. Dat was een mooi moment om een ritueel te doen om zijn ziel naar het hiernamaals te begeleiden.

Ik heb daarom vannacht alle ramen in mijn woning opengezet en  een frisse vrieswind door mijn woning heen laten waaien. Ik heb bij hem gezeten met kaarsjes om hem heen. Ik heb mijn gevoel en mijn gedachten van tekortkoming die ik tegenover hem heb over  de  aan hem verleende medische zorg aan hem uitgesproken en opgeschreven. Dat voelt alsof ik daar in tekort ben geschoten. Zijn medische zorg kostte wat geld en naast de zorg die ik voor mezelf moet betalen kon ik dat nou eenmaal niet altijd voor hem opbrengen. Ik vind dat niet eerlijk en ik heb dat aan hem voorgelegd. Ik heb gevraagd of hij mij wil vergeven. Daarna heb ik klankschalen voor hem gespeeld en ben ik weer naar bed gegaan.

Kater x is overleden aan de gevolgen van hartfalen waardoor hij vocht achter de longen kreeg waarin hij zou kunnen stikken als ik hem niet steeds daartegen liet behandelen wat niet te doen zou zijn. Ook niet voor de kat zelf. Ook zag men onlangs op een echo dat hij een gezwel had voor zijn hart. Ik vind van mezelf dat ik dat heel laat heb uitgevonden. Het was in ieder geval te laat om er nog iets aan te kunnen doen. In  de kostbare tijd die ik samen heb mogen door brengen in het gezelschap van Storm heb ik best wel wat artsen bezocht en er werd nooit een vermoeden over een gezwel uitgesproken. Ik heb weer gevraagd of hij mij kan vergeven.

Hij is bijna 12 jaar oud geworden en is sinds 2012 bij mij. Het was een uitzonderlijk zeer  lieve en intelligente kat waarmee ik gesprekjes kon voeren. Hij kon mij echt laten weten wat hij wou en hoe hij zich voelde. Ook vertelde hij mij al langer dat hij niet gezond was.  Doordat ik toen niet zoveel geld had te besteden heb ik zijn medische gezondheid niet zo erg voorop kunnen plaatsen als ik zou willen, maar ik heb wel mijn best gedaan.  Ik denk dat dat goed genoeg is voor mijn kater en dat juist die liefde hem zo ontzettend goed heeft gedaan. Zoals hij is er maar 1 in de wereld is en ik zal hem ontzettend gaan missen.

Het liefste zou ik hem begraven. Niet omdat ik dan vaak naar zijn grafje zou gaan, want hij zit toch in mijn hart maar omdat ik geloof dat het beter is voor de ziel om niet verbrand te worden. De pijn van het vuur staat dan volgens mij in jouw zielengeheugen gegrift en neem je zo weer mee naar een volgende incarnatie.

Maar ik heb geen tuin en dus kan ik hem niet daarom niet in een tuin begraven. Crematie lijkt nu de meest logische oplossing hiervoor.

Ik zal nog even nadenken wat ik doen kan en ik zal nog wel veel over hem gaan schrijven en ik heb ook al veel foto’s genomen met mijn mobieltje en ik zal enkele online plaatsen.

Mijn wens is dat er wel een plekje is waar ik hem kan begraven.

Ik heb Kater X altijd als een mens behandeld omdat ik hoop dat hij in zijn volgend incarnatie dan dichter bij de mens zal staan en kan reincarneren als mens in plaats van dier.

R.I.P  allerliefste kat

01-05-2005

11-02-2017

Ik ga je missen

 

Copyrights Helen met Engelen 2017

Advertenties

5 thoughts on “Stervensbegeleiding overleden kater

    1. Dat zou leuk zijn maar het was wel kort dag en veel geregel. Daarnaast geeft het niet echt ene gerust gevoel om hem in het park te begraven

      Like

  1. Och, jeetje, ik snap helemaal hoe je je voelt. Heeeeeeeel veel sterkte!! Ik heb mijn hond, mijn soulmate gecremeerd en de as uitgestrooid op een plek waar hij en ik graag kwamen, in de duinen, een stuk van het pad af. Dat was heel bijzonder voor mij. Liefs, Letty

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s